Kategori

ŞİİR

Kategori

Düşünce- ler

Düşünce attan eşeğe insanlık, kırdı kafayı,
İçi boş heybeye sarıldı böylece düşünce.
Düşünce çöl yoluna içine taht kuran hayvanla,
Sussuz kaldı düşünce.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aynayı koydum karşı sandalyeme,
Dün.
Kendimi ağırladım kendi evimde,
Bugün.
Kurduğum masa-l devrilecek
Yarın.
Yeni bir gün-eş doğacak
Ertesi gün.

 

 

 

 

 

 

 

Tüm hastalık diye tanımlanan kavramlar balonunu, olma hali dağına çıkarıp fırlatıyorum.
Uçan renkli balonlar yer çekimine karşı koyuyor,
Uzuyor gökyüzüne, gördüğümüz güneş oluyor, doğuyor üstümüze.

Kimsin sen, ey hastalık tanısı bilimi?
Kimin temizlik önlüğüsün?

 

 

 

 

 

 

 

 

Öğrenci:
Hocam, Moliere burda bir hata yapmış bence.
Hoca:
Şu cehalete bak, Moliere o, muhtemelen sen anlamamışsındır.

İşte, bir öğrenciyi daha kaybettik zincirlenmiş düşüncelerde.
Keşke, kanatlanmış düşüncelerde sizi kaybetseydik hocam,
Belki, sanat okuluna dönüşürdü yaşam.

 

 

 

 

1. Adın; “harika”
Ki adım atıyor mucize yaratmaya.
2. Adın; kanat‘ lanmak
Ki bu adım atıyor yarın olacaklara.
3. Adın; biz
Ki bu adım atıyor sadece aşka.
4. Adın; yeter’ iz
Ki bu adım atıyor yetinmeye sana.
5. Adın; zaman ‘ a
Ki bu adım atıyor saati bozmaya.
Harika, kanatlanmak,
Biz yeteriz zamana.
Adın adım olsun
Herkes sen diye seslensin bana.

 

 

 

 

 

 

 

Hep muhalefet bu yaptığın

Bakılan aynı olsun diye, gözlükler aynı olsun dedim sana,
Ayakkabılar aynı olsun dedin bana, yol aynı olsun diye sana.
Hep muhalefet bu yaptığın,
Görülen ayrı, varılan aynı oysa.